Poprzednio...
- Ani śladu Nolana. Ktoś go zabrał. - Żyje. Czuję to.
Będzie moim hiakim. Zwierzątkiem.
- Wiesz, gdzie jest moja matka. - Nie.
Jeśli się do nas zbliży, zabiję ją.
Pomożesz mi w polowaniu.
- Co to? - Rdzeń ograniczający.
Co masz w szyi?
- Omekowie coś ci zrobili? - Tak.
- Co to? - Szczepionka.
Nie doceniasz mnie, córko.
Złamałaś mi serce.
Nie pozostawiłeś mi wyboru.
Twoja siła stanie się moją.
Czas się obudzić i sięgnąć po obiecany nam świat.
Nadeszła pora Żniw Lęku.
Nie widzę infekcji. Czujesz ból lub odrętwienie?
- Raczej nie. - Poruszaj paluchem.
- Paluch jest u stopy. - To twój język ojczysty?
- Nie. - To nie poprawiaj mnie.
A twój?
Jeśli musisz pytać, nie znasz go dość dobrze.
Wiesz, że nie lubię igieł.
To trzymaj się mocno i myśl o de Gaulle'u.
Yewll.
Tak?
Proszę.
Pomóż.
- Jak dobrze. - Proszę.
Yewll?
Tak.
Co ty wyprawiasz?
Odpowiedz, ty krętaczko.
Krętacz to nieuczciwy prawnik.
Ja jestem nieuczciwym lekarzem.
Kontrolują ją.
Ma w szyi implant.
Nie może przestać.
Nie jesteś sobą.
- Walcz. - Próbowałam.
Niestety zostałam zaprogramowana jako niewolnik.
Przepraszam. To upokarzające.
Chciałbym oszczędzić ci tego strasznego upokorzenia.
Wybacz, Datak. Nie zasłużyłeś na to.
Żadne z was nie zasłużyło.
Na co?
Yewll! Na co?
Szukajcie Kindzi. Jak ją zobaczycie, strzelajcie.
Czego ona chce?
Nie wiem, ale ma krew na rękach.
Krew T'evgina. Zapłaci za to.
Młoda, idziesz ze mną.
Sprawdzimy, czy w kopalniach jest jakiś trop.
Nolan, mój mąż zaginął.
Jesteśmy zajęci.
Córka Omeka chyba go skrzywdziła.
Co Kindzi ma do Dataka? Co wiesz?
Chce mojej śmierci.
T'evgin mnie chronił i zniknął.
Datak poszedł do Yewll po sposób na zabicie Omeka
i też zniknął.
Wiem, co o mnie myślisz, Amando.
Co wszyscy myślicie.
Nie przyszłabym do was, gdybym nie była przerażona.
T'evgin nie żyje.
- Na pewno? - Byliśmy przy tym.
- Kindzi? - Tak. Idę ją dorwać.
Co to było?
Jest ich wielu.
Co?
W kapsułach na statku są tysiące Omeków.
T'evgin chciał, by żyli w pokoju z mieszkańcami Ziemi.
Po jego śmierci dowództwo przejmie Kindzi.
Pod jej przywództwem Omekowie podbiją planetę, zniewolą nas
i zjedzą.
- Chodź. - A te meteory?
To dopiero początek.
- Tysiące Omeków? Czemu milczałaś? - T'evgin mi groził. Musiałam.
Bzdura. Mogłaś mi powiedzieć.
Mogliśmy ich powstrzymać, zanim doszłoby do inwazji.
Gdybyś nie zaprosiła Omeków do miasta
i nie dała im gulanitu, być może nie bylibyśmy
- w tej sytuacji. - Nie zrzucaj winy na mnie.
Taka jest prawda.
Co ze mną będzie?
Proszę, nie.
Błagam.
Podoba mi się to słońce.
- Czemu jestem taki słaby? - Długo spałeś.
Poczujesz się lepiej, jak zjesz.
- Spokojnie. Niedługo to się skończy. - Co?
Nie zostawiaj mnie!
Nie zostawiaj mnie.
- Mam dzieci. - Ja też. Są głodne.
Gdzie Wszechojciec?
T'evgin został zamordowany.
- Przez kogo? - Zdradziła go konkubina.
Z niższej rasy, zdrajczyni wśród swoich.
- Trzeba go pomścić. - Zrobimy to.
- A ty? - Przejęłam jego siłę.
Jestem Wszechmatką.
Zrobię wszystko, by chronić naszą rasę.
Wszędzie wrogowie. To nasze przekleństwo.
Muszę się wzmocnić.
Nolan?
- Co tam masz? - Yewll.
Co ona tu robi?
Chryste.
Biedna kobieta.
- Zabijesz Kindzi? - Tak.
- Nie lepiej ją przesłuchać? - Przesłucham pozostałą dwójkę.
Prosiła się o to.
Co jest grane?
Wracaj do auta. Już!
Nie rozumiem.
Jak dowódca T'evgin, wielki zdobywca,
mógł zginąć od takiej broni?
Sugerujesz, że kłamię?
Każdy dowódca ma swój limit. Nawet T'evgin.
Dziwka z Casti go otruła.
Zmarł w moich ramionach. Potem zjadłam jego serce.
Jeszcze jakieś pytania?
Nie chciałem cię urazić, Wszechmatko.
To dobrze.
Nie rozumiem.
W kopalniach załatwiły ją dwie kule.
Może je dużo szpinaku.
Opróżniłem na niej magazynek. Trafiłem w głowę.
Niespotykane.
- Rytuał Gapoliraaz. - Co?
Gapoliraaz, przejęcie mocy.
Uczyłam się historii Omeków.
To tradycja pogrzebowa. Patrzcie.
Kiedy dowódca umiera, dzieci zjadają jego narządy
- i przejmują jego moc. - Kindzi jest tak silna jak ojciec?
Według książki, tak.
T'evgin wywodzi się z długiej linii dowódców. Przetrwał wiele wojen.
Jego stuknięta, niepokonana córka stoi na czele 10 000 Omeków.
Musimy polecieć na statek i zdusić to w zarodku.
- Jak? Wyhodujemy skrzydła? - Znajdziemy jakiś sposób.
Mamy problem. W ciągu 24 godzin zaginęło 13 osób.
- Omekowie? - Nie, Yewll.
Wszyscy szli na wizytę lekarską.
Ból zęba, złamana ręka, kontrola w ciąży.
Nie wrócili do domów.
Dlatego towarzyszyła Omekom.
Czemu dla nich pracuje? To bez sensu.
Znajdźmy ją i zapytajmy. W międzyczasie, Iriso, Berlin,
przeszukajcie ulice.
Znajdźcie zaginionych.
Wszystko gra?
Tak.
- Nie da się uciec. - Zawsze się da.
Raz spędziłem w klatce pół roku. Było gorzej, bo byłem sam.
Wiesz, kto mnie uratował?
Joshua Nolan.
Nazywają go rzeźnikiem,
- ale jest niesamowity. - Jest super.
Raz już mnie uratował i zrobi to znowu.
Wiesz, skąd to wiem?
- Mam to gdzieś. - Dzięki wierze.
Wiara jest bardzo ważna dla więźnia.
Pomaga w trudnych chwilach
i nie pozwala na rozpacz.
Wiara powstrzyma mnie przed nasikaniem do twojej klatki?
Nie rób tego.
I co?
Nic.
Ludzie się boją. Siedzą w domach.
Jeśli zobaczę Omeka, pożałuje, że wybrał to miasto.
Słyszałam T'evgina przed śmiercią.
Reszta z nich nie jest taka jak Kindzi.
Mylił się.
Widziałaś ich. Zjedli człowieka.
Nie wiemy, co Kindzi im mówi.
Może jest inne wyjście i nie musimy do nich strzelać.
Jakie?
Porozmawiajmy z nimi.
Mówisz poważnie.
Jeśli dowiesz się, jak im powiedzieć „nie zjadaj mnie”, daj znać.
Słyszałaś, co mówił Nolan. Zabić.
- Potrzebujemy więcej jedzenia. - Mów ciszej.
Kluczem do udanego masowego morderstwa
- są nieświadome ofiary. - Nie pouczaj mnie.
Jasne, szefie.
- Proszę, nie! - Idziemy, Jormir.
Nie, błagam! Nie pozwól im mnie zabrać!
Proszę, nie!
Błagam! Nie!
Poznaję cię, Kastitjaninie.
Jesteś partnerem Stahmy.
I ostatnią osobą, którą ujrzysz przed śmiercią.
Twoje mięso wydaje się mniej delikatne niż twojej żony.
Nie chodzi o mięso, a o zemstę, prawda?
Zemstę na Wotanach, którzy sprzeciwili się Omekenefkitso
i przepędzili was na rodzimą planetę.
I ten niefortunny wypadek z waszymi arkami.
Nie połknę przynęty rzuconej przez uwięzione zwierzątko.
Są tu miliony Wotan i Ziemian.
Jak 10 000 Omeków, nawet ze statkiem, da radę ich podbić,
- a potem kontrolować? - Siłą.
Ziemianie nie poddadzą się bez walki.
Ilu Omeków padnie po drodze?
Ilu możecie stracić, zanim rasa zacznie upadać?
Trzy tysiące? Cztery?
Pewnie mniej, jeśli weźmiemy pod uwagę kojarzenie krewniacze.
Wszechmatko.
Zjesz go?
Ten cwaniak musi zrozumieć, że słowa mają konsekwencje.
Poszukam twojej żony.
Zanim zginie w smutku i samotności,
dowie się, że to twoje słowa ją zabiły.
Dotknij jej, a pożałujesz.
Każda twoja kolejna groźba jest bardziej pusta.
Mój zaufany poruczniku,
powitaj nowoprzybyłych i przyprowadź ich na posiłek.
- Dokąd idziesz? - Pomścić śmierć ojca.
Nie zbliżaj się do niej!
Rayetso.
Yewll?
Chyba długo jej tu nie było.
- W porządku. - Wcale nie.
Chodź, poszukajmy jej.
Po co?
- Żeby przeżyć? - Jest ich coraz więcej.
Nie powstrzymamy ich.
Jest ich sześciu plus Kindzi przeciwko całemu miastu. Pokonamy ich.
- Czyżby? - Oczywiście.
Czułbym się nieswojo, gdybyśmy nie byli na skraju zagłady.
Tym razem jest inaczej. To moja wina.
- Jestem taka głupia. - Przestań.
- Uwierzyłam mu. - Jak my wszyscy.
Tak, ale to ja za niego ręczyłam.
Prosiłam, by ludzie nie oceniali go na podstawie błędów przodków.
By dali mu szansę.
Musiałaś zasilić sieci, chronić miasto.
To nie twoja wina.
Ostrzegano mnie.
Wiedziałam, że mamy do czynienia z drapieżnikami.
Ale myślałam, że wiem lepiej.
Że przeciągniemy ich na swoją stronę. Otworzyłam przed Omekami drzwi
i pozwoliłam im się rozgościć.
Gdybyś tego nie zrobiła, Rahm Tak wymordowałby całe miasto.
To lepsze w porównaniu z tym, co szykują Omekowie.
Odpuść.
Kiedy wróciliśmy z Irisą do Defiance
i zobaczyliśmy opuszczone sieci utrzymania, puste ulice,
wiedziałem, że miasto jest na krawędzi, ale nie znałem powodu.
Nie wiedziałem, co tu zaszło, ale wchodząc po schodach,
modliłem się o jedno. Żebyś siedziała za biurkiem,
bo wiedziałem, że dopóki rządzisz, Defiance nie umrze.
Jeśli mamy pokonać Omeków, a to zrobimy,
miasto potrzebuje pani burmistrz.
Ja jej potrzebuję.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Indogenko, moi bracia i siostry są wciąż głodni.
Przynieść im butelkę?
Przyprowadź mi Ziemianina.
Ziemianina, natychmiast.
Robi się.
Głupia Indogenka.
- Ty, ruda. - Dlaczego ja?
- On był tu przede mną. - Wcale nie. Kłamiesz.
- Zabierzcie najpierw jego! - Zostaw rudą. Weź mnie.
Nie będę siedział w klatce. Wolę mieć to za sobą.
Pośpiesz się.
- Nie. - Dlaczego?
Bo nie zniosę tego widoku.
Szybko!
Już idę.
Nie odmówię szefowej, ale tobie mogę.
- Chodź, ruda. - Zaczekaj.
- Nikogo nie oszukasz. - Co?
Fałszywe współczucie, krokodyle łzy.
Udajesz, że masz serce, ale to fikcja.
Jesteś zlepkiem komórek,
maszyną, która naśladuje emocje dzięki obserwacji.
- Nieprawda. - Mamy uwierzyć,
że leży ci to na sercu.
- Ale przecież nie masz serca. - Mylisz się.
Jesteś pusta! Jak golem.
Naprawdę chcesz stąd wyjść.
Przykro mi.
Ale czekanie to tortura.
Jeśli zostało coś z naszej przyjaźni,
proszę.
Pomóż mi to zakończyć.
Dzieciątko wesołe Dzieciątko moje
Czego byś chciało?
Świecące słońce będziesz miało
Andina, cześć.
- Nie bądź zły. - Co się stało?
Nalegała na odwiedziny.
- Nie chcę tego słuchać. - Musicie porozmawiać.
Nie ty o tym decydujesz.
Hej.
Nie miałaś prawa jej wpuszczać.
- Nie tutaj. To dom Christie. - Krzyk go denerwuje.
Mnie też.
Musiałam cię zobaczyć.
Zobaczyłaś. Teraz wyjdź.
Twój ojciec zaginął.
Chodźcie, czarownicy.
Posmakujcie Dataka Tarra.
Pokonał jednego.
Tak!
Spokojnie.
Na pewno nie zwrócimy na siebie uwagi.
- Nic mu nie będzie? - Trochę miłości, protoformy i się wyliże.
Omekanka go zabrała.
Po co?
Kindzi chce, żebym cierpiała przed śmiercią.
Może nie powinnaś spać z jej ojcem.
Proszę, nie atakuj mnie.
- Nie teraz. - Wybacz. Świetne przedstawienie.
- Ćwiczyłaś przed lustrem? - Przestań.
Jeśli Omekowie rzeczywiście chcą dorwać twoją rodzinę,
właśnie ich do mnie przyprowadziłaś.
Do Luke'a.
Nie pomyślałaś o tym?
Pilar miała co do ciebie rację.
Jesteś typowym narcyzem.
Andino, przynieś dziecko. Masz rację.
Byłam zdenerwowana i nie myślałam jasno.
Musimy ukryć się gdzieś, gdzie nie będzie nas szukać.
Spakuj się. Pośpieszę Andinę.
- W czym problem? Przekroczyłam prędkość? - Wyjdź z pojazdu.
Zostałam wezwana do domu Liberaty Freddy'ego.
- Śpieszę się. - Tak? Jak się ma Freddy?
Ma gorączkę, wymiotuje. Może to iratjańska grypa.
Niektórzy z twoich pacjentów zaginęli. Sporo w krótkim czasie.
Wiele umówionych wizyt się nie odbyło. Może jest to powiązane.
A teraz wybaczcie, ale muszę kogoś uratować.
Co to było?
Co?
To.
- Żądam wyjaśnień. - Cenię prywatność pacjentów.
- Omek! - Co się dzieje?
- Czemu dla nich pracujesz? - Leczę każdego,
- niezależnie od rasy i wiary. - Co z kobietą w lesie,
którą pożarli? Jak jej pomogłaś?
Spójrz, Nolan. Co to?
- Co masz w szyi? - To pieprzyk.
Ktoś powinien go obejrzeć.
Bardzo boli.
Dzięki Bogu.
- Co to było? - Rdzeń ograniczający.
Daj mi go.
Proszę.
Mama wraca do gry.
Czego chcesz?
- Co? - Po co to wszystko?
O czym mówisz? Andino?
Zjawiasz się, niechcący zagrażając mi i Luke'owi.
- Nie przemyślałam tego. - Wcale nie. Wszystko masz przemyślane.
Dlatego tak trudno się z tobą żyje.
- Tak, Favi Stahma? - Włóż dziecko do wózka.
Nic nie rób.
- Matka wyjdzie sama. - Alak.
Dopiero teraz to zrozumiałem.
Uznałaś, że będziemy zmuszeni z tobą pójść.
Jak zawsze obracasz wszystko na swoją korzyść.
Nie naraziłabym celowo rodziny.
Nasza rodzina to fikcja.
Twoje piękne ubrania, pełny brzuch.
To już nie była fikcja.
Płyty, samochód. Niczego ci nie brakowało.
Petek Keev.
Dobry Boże.
W imię rodziny zmusiłaś mnie do pobicia tego dzieciaka.
- Był żałosny. - Przyjaźniliśmy się!
Gdybyśmy cię nie zmusili, zostałbyś wyśmiany.
- Miałem siedem lat. - Dość na liro.
Petek Keev był niewinnym dzieckiem z astmą,
ale ponieważ był w Yuke liro, musiałem wybić mu zęby?
A kiedy to zrobiłem i płakałem
przez to, co kazaliście mi zrobić
moim przyjaciołom,
wy się śmialiście!
Twój ojciec się śmiał.
- Ja nie. - Nie zrzucaj winy na tatę.
Kontrolujesz wszystko, co się dzieje.
Kiedyś tak było.
Ale straciłam kontrolę nad życiem, kiedy porwano ciebie i Christie.
Od tamtego momentu im bardziej walczę o kontrolę, tym mniej jej mam.
Kocham cię,
synu.
Chcę, żebyś też mnie kochał. Chcę twojego szacunku.
Ale rozumiem naturę straty.
Czasem nie da się jej uniknąć.
Wybacz, że przyszłam.
Nie chciałam narażać rodziny na niebezpieczeństwo.
Ale wiem, czemu spodziewasz się z mojej strony najgorszego.
Mamo.
Chciałbym ci wierzyć, ale nigdy nie mówisz szczerze.
Żegnaj.
Kocham cię.
Mamo...
Stój. Tam jest niebezpiecznie.
Nic mi nie będzie.
Co mam zrobić? Iść za nią?
Zatrzymać ją?
Tego by chciała.
Chce pan szczerej opinii?
Oczywiście.
Niech pan zapomni o matce.
Proszę myśleć o Luke'u. Tu nie jest bezpiecznie.
Nie! Puść mnie!
Spokojnie.
Porozmawiamy o tym?
Nie.
Boże, jeśli istniejesz, wybacz, że w ciebie nie wierzyłem.
Teraz już wierzę.
Wiedziałem, że przyjdziesz.
Nie ma tu Kindzi. Wciąż chodzi wolno.
Sprowadzi kolejnych.
Nie miałaś kontroli nad swoimi czynami.
Co z tego? Przyczyniłam się do śmierci ludzi.
Znam to uczucie. Pogódź się z tym i idź do przodu.
Czeka nas wojna.
Została jeszcze pańska torba.
Dzięki, Andino.
Nie wiem, co zrobiłbym bez ciebie.
Zawstydza mnie pan.
Przysięgłam pańskiej rodzinie.
Zawsze będę do was należeć.
Wybacz.
To...
- Za wcześnie. - To moja wina, Favi.
Mów mi Alak.
Jestem cierpliwa.
Zaczekam.
Twoja matka wróciła.
- Favi? - Uciekaj.
Twoja kolej.
Mój ojciec zginął przez ciebie.
Ty go zamordowałaś.
Milcz, dziwko!
Serio?
Co ja słyszę?
Nie.
Proszę.
Nie!
Nieźle.
Nie.
Zostaw go!
Nie.
Tekst polski: Kinga Stańdo